Wszystko dno
Dnem dokoła się kręci
Dno jako zło
Dno bez pamięci
Dno zwyczajem swym dennym pogania
Dno, co bezdennie dnem przygania
Dno, co codziennie każe mi wstać
Dno z drugim dnem kurwa go mać.
Wszystko dno
Dnem wciąż obraca
Dno jako dobro
Dnem się odwraca.
Dno to totalne, dno masakryczne
Dno pisaniny bez znaków diaktrycznych
Dno bez dna, dno nieskończone,
Dno wyjebiste zalane betonem.
I don't want to show my fear
But I feel like I'm just
Stuck in this shit here
I keep wondering
Where I wanna be?
And what about me?
Every day's the same
And it makes me sick
I need a little change
Right now!
Please, take me off
from here!
Don't leave me anymore,
Please!
End this fucking show
Now I have a right
To begin my bloody
War with all this crap
It just sucks me in
Deeper every time
What's the point of taking
Action all the time
I need a little change
Right now!
Please, take me off
from here!
Don't leave me anymore,
Please!
End this fucking show
I'd rather kill myself
Instead of letting me
To stay within this shit
I wanna say I won't live
Even one more day
With all this sickness
So just help me go away
I need a little change
Right now!
I need just a little fucking change, man...
Save me...
Save me today...
From my muddafucking MADNESS!!!!!
Take me out of here!
My madness!
Holy Cross is a piece of shit!
My madness!
I need a fucking change
Right now!
skomentuj (1)
That day I lost a part of myself
That day your world threw me away
That day I just wanted to die
That day no tears left to cry
In an empty road walking through the night
I realised I lost my fight
I gave up and walked out with a white flag in my hand
Full of shame and sorrow, I reached the end
But one day I will recover
One day my nightmare will be over
One day my sorrow will be gone
The day when my life is done...
Crawling through the darkest night
I realised I could win my fight
I stand up and walk out with a gun in my hand
Full of faith and hope I won't reach the end
Some day and maybe all alone
Some day when two become one
Some day between the night and day
Again... I will... pray?...
I znów ta chwila, gdy pióro nad kartką się kołysze,
A zegar tyka cichutko poganiając ciszę.
I jedna myśl za drugą połapać się nie może
Czy jest o pogodzie, czy o ścian kolorze...
I tylko kurz leniwie na meblach osiada
I tylko deszcz rzęsisty za oknem wciąż pada
A może w szafie wśród odzieży czai się cierpliwie
Ta myśl co głowę wciąż mąci złośliwie?...
A łóżko zaprasza pościelą bielutką
Uśmiecha się dyskretnie i szepcze cichotko
By dnia minionego wszystkie nerwy i znoje
Ułożyć wygodnie i delikatnie ukoić...
skomentuj (2)
Spomiędzy wierszy, jak strumienie nienawiści
Wylewają się zastępy rozwścieczonych myśli
Kumulowane od miesięcy gdzieś w głębi serca
Człowieka, nad którym bezustannie los się znęca.
Gdy już wybuchną z siłą erupcji wulkanicznej,
Jak pod potokiem rwącej lawy świat wokoło niknie.
Masakrując wszystko, co napotkają przed sobą,
Konsekwentnie zamykają starą erę tworząc nową
Z pogorzeliska stworzą nowy świat i nowy dzień,
Obfitujący w sprawiedliwość, wolność i śmiech.
I znikną wtedy góry i wszelkie doliny,
Wszyscy będą tacy sami pośród wielkiej równiny.
Well…
Now I feel no fear and will never again…
All bad days are behind me, so far away…
I keep myself deep inside and I pray
Pray to the gods “Please, let me stay”…
Because now I know…
Now I know myself better
So I don’t need you…
I don’t want to see us together
I have to tell you the truth,
You must go away…
Yeah!
All that I know is to take back my life
Feel more respect for myself, that’s enough
Forget the days I was down and I cried
Because deep inside…
Now I know myself better
So I don’t need you…
I don’t want to see us together
I have to tell you the truth,
You must go away…
And I don’t care what you’re expecting of me
‘Cause I’ll never be, what you want me to be
I don’t wanna share what I have learned
You won’t break me down, I’m not scared
Because I know myself better
So I don’t need you…
I don’t want to see us together
I have to tell you the truth,
For me you’re away…
W głębokim żalu odprowadzasz ją do niebios zimnych bram
Nie możesz przyjąć myśli o tym, że zostałeś teraz sam
Nie widzisz sensu w dalszym życiu, chociaż mówią Ci, że dalej musisz trwać
Kolejny dzień rozproszył noc, lecz Ty się boisz z łóżka wstać
Nie pytaj mnie o życia cel, bo ja nie znajdę go za Ciebie
Nie pytaj mnie o drogę twą, bo musisz znaleźć ją dla siebie...
Nie powiem Ci, co zrobić masz, by w końcu poznać własne "ja"
Nie zrobię tego, co każdy człowiek musi zrobić czasem sam.
Okropną rzeczą jest pożegnać tych, co życie dali Ci
Lecz śmierć przychodzi, taki los i tego nie uniknie nikt
Nie powiem Ci, że wiem co czujesz, bo nie zgadnę co w twej duszy teraz gra
Pamiętaj jednak, przez to przejdzie kiedyś każdy, także ja.
I najtrudniejsze w takiej chwili to zrozumieć, że umarli żyją w nas.
I najważniejsze, aby byli dla nas ważni także teraz i przez cały czas.
By nie zapomnieć, czym dla Ciebie byli, co kochałeś w nich.
Bo Twoich wspomnień, Twej miłości, Twej pamięci nigdy nie odbierze nikt.
skomentuj (2)
Somewhere, sometimes
When everything is gone…
Sometimes, somewhere
Where all the past is done
Where every single day
Is beautiful and happy
Where nobody is fool
And nobody’s mocking
I feel like old man…
There’s so many things
I ever wanted
There’s so many ways
I have never seen
There’s so many people
I couldn’t meet
And all of that causing
I feel like old man…
It’s like neverending story
About me and you
It’s just saying me
What I still have to do
And it’s telling me
I’m only 24
But sometimes
I feel like old man…
skomentuj (4)
Otwieram drzwi, a za nimi pustka.
Niczym Alicja chciałbym być po drugiej stronie lustra.
Myśli rwący potok, co dławi i mami…
Wspomnień bezkresne góry między życia kartami.
Oślepiające światło być może się zatrzyma
Gdzie jedno życie się kończy, a drugie rozpoczyna.
Dźwięk ogłuszający, choć prawie niesłyszalny,
Obecny i nieobecny, miejscowy i globalny.
I nie Parkinsonem roztrzęsione dłonie…
I nie raz widziane oczy nieznajome…
I nie paraliżem ciało roztańczone…
I nieobcą krwią me ręce zakrwawione…
Rzeczywistość nierealna i prawda nieprawdziwa.
Obecna nieobecność i plotka niefałszywa.
Święta nieświętość i zdarzenie nieistniejące.
Myśl całkiem bezmyślna i życie konające.
Kutwa całkiem hojna i frustrat sfrustrowany.
I masło maślane i pijak pijany
I śnieg z deszczem, tenisówki i glany,
I ja i Ty i on niepokonany.
Sens co nie ma sensu, słowa mówione bez słów,
Tak dzień za dniem powtarza się znów,
„Do taktu turkocze to-tak-to, to-tak-to, to-tak-to...”
Nie chcę wysyłać Ci pustych słów
Nie chcę wierszyków cytować Ci znów
Nie chcę sprzedawać nieszczerych myśli
Nie chcę sprawić by któryś sen się ziścił
Nie chcę na siłę kochać Ciebie
Nie chcę tym wszystkim poniżać siebie
Lecz w środku lutego powiedzieć Ci wolę
Prawdziwe słowa – JA CIE PIERDOLE!!!
Zdychaj kurwo! Żryj kwiaty od spodu!
Potrzebna mi byłaś jedynie w chwili wzwodu,
Nie mam dla Ciebie ani grama szacunku
Dlatego w moim ostatnim podarunku
Dostajesz środkowy palec i plaskacza na pysk.
Jesteś niepotrzebna jak zjebany twardy dysk!
Szmata z Ciebie, bezwartościowa,
Wstrętna podła pierdolnięta krowa.
Nie znam Cię, nie chcę Cię widywać
Gdy patrzę na Twój ryj to chce mi się rzygać.
Cierpienia i smutki – zapłacisz mi za to,
Co przez Ciebie przeszedłem, pierdolona szmato.
I nie patrz tak na mnie, jakbyś mnie nie znała
Wkurwiłaś mnie i tyle – oto prawda cała.
Myślałaś – ha ha!!! – że tańczysz z frajerem,
Więc teraz Ci pokażę, jakim jesteś zerem.
Zniszczę Twoje życie, przy okazji i Ciebie
Zamienię w piekło to, co nazywasz niebem.
Spodziewaj się najgorszego i choć możesz nie wierzyć,
Zabiorę Ci wszystko, na czym Ci zależy.
I nie licz na litość, zemsta będzie słodka,
Dość mam tej zabawy w myszkę i kotka.
Szykuj się skarbeńku, bo nadciąga Twój kres
Pełen bólu, rozpaczy, cierpienia i łez.
Nie rozumie nikt
Co ze mną się dzieje.
Nie zna powodu,
Dla którego się śmieję.
Nie wie, że w środku
To już inny ja.
Niebezpiecznie zmieniony,
Nigdy więcej ten sam…
Bo kiedy zrozumieją
I stracą złudzenia
I odkryją prawdę
Padną z przerażenia.
Wylała się nienawiść
Co w sercu narastała
Przez te lata cierpień.
Zaatakowała.
Pytasz „co się stało?”…
Spytaj o to siebie,
Bo co stało się ze mną
Stało się przez Ciebie.
Nastała pustka,
Nie dałaś zrozumienia.
Łatwiej jest żyć
Mając serce z kamienia...
Są dni, które pamięta się do końca życia.
Wyryte w pamięci niczym napisy na nagrobku.
Są chwile, które sprowadzają Cię na sam skraj wytrzymałości,
Gdy czujesz się opuszczony przez wszystkich,
Gdy myślisz że nikomu nie jesteś potrzebny.
Chcesz się wtedy pociąć...
NIE RÓB TEGO!
Wiedz, że są na świecie ludzie, którzy o Tobie pamiętają.
Poszukaj ich dobrze.
Są ludzie, którzy mają podobne, jeśli nie takie same, problemy.
Czy warto umierać przez kłamców?
Czy warto odchodzić, dlatego, że ktoś Cię oszukał?
Kto mydlił oczy, a potem tak po prostu wyrzucił?
NIE!
Już nigdy więcej nie złamiesz się aż tak.
Już nigdy więcej nie upuścisz łzy,
Nie chwycisz noża
Nie zawiążesz sznura
I nie staniesz nad przepaścią.
Warto żyć, choćby dla siebie.
Bo nie wiesz, co może przynieść nowy dzień.
Bo nie wiesz, czy jutro nie spotkasz kogoś,
Kto sprawi, że twój śmiech będzie szczery, a nie na pokaz.
Nie łam się.
Oszustów jest wielu.
Uśmiechają się, mówią miłe słowa, a potem... szkoda gadać.
Olej ich.
Są lepsi, wierz mi.
Rozejrzyj się wokół.
Może tuż obok jest ktoś,
Kto pozwoli Ci być naprawdę szczęśliwym.
skomentuj (2)
Z popiołu powstałeś, by zacząć od nowa.
Choć urazę i żal w głębi duszy chowasz,
Choć wiesz, co to ból, klęska i cierpienie,
To zawsze masz coś, co ma jakieś znaczenie.
Mijają dni, czas leczy rany,
Znów czujesz, że żyjesz, że jesteś kochany...
I nawet nie wiesz, kiedy ktoś obcy
Rozbije w pył wszystko, co kochasz...
Wyrzuci jak psa, kopnie leżącego,
Sprawi, że poczujesz, że jesteś do niczego.
Zabije wszystko co Twoje starym tępym nożem...
Czy znajdzie się ktoś, kto Ci wtedy pomoże?
Ile jeszcze razy możesz się odrodzić?
Ile przykrych rzeczy dasz sobie wynagrodzić
By móc żyć dalej, mimo że wokół
Może być ten ktoś, kto zmieni Cię w popiół?...
Szarym dniem rozpoczęty poranek,
Uczucia w sercu zamkniętym na zamek,
Bezwonny śmiech uparcie uszy kaleczy
Zimny wzrok niczym stalowe kleszcze...
Stóp małych niewidoczne ślady
Bezmyślnych ludzi niepotrzebne porady
Kamieni łamanych przez wiatr głuchy trzask
Twych oczu wbitych w moje promienny blask.
Nie chcę, nie będę, nie muszę nie powiem...
Nie zgadnę, nie lubię, nie wymyślę, nie wiem...
Niech przyjdą i zaczną drwić, a stanę się ja.
A będą się bać i ze strachu konać...
Bez słów, bez nocy, bez dnia, bez chmur.
Bez wiedzy, bez słońca, bez sensu, bez bzdur...
Bezczelnie wpatrzeni, w siebie zasłuchani,
Bez wstydu, bez wstydu, bez ducha, bez granic.
Kto jeszcze? KTO JESZCZE?! Niech zgaśnie słóńce.
Niech stanie się ciemność i niech dusze śpiące
Od dawna w cmentarza czeluściach spowite
Znowu zaczną żyć... i cieszyć się życiem...
skomentuj (3)
Czasami czuję się zupełnie tak,
Jak gdyby nagle zgłupiał cały świat...
Czasami mam ochotę odejść stąd
Zamiast czuć na sobie dotyk Twoich rąk...
Czasami czuję jak opadam z sił
Zupełnie tak, jakby przestawał żyć
Czasami myślę sobie "to nie to"
Lecz w mojej głowie słyszę wciąż Twój słodki głos...
Czasami czuję się zupełnie tak
Jak gdyby zaraz miał się skończyć świat...
Czasami chciałbym wstać i zacząć biec,
W pijanym widzie zignorować całą piękną płeć
Czasami czuję, że nie jestem sam,
Lecz zaraz potem na policzku łza
Czasami cicho zastanawiam się
Czy wreszcie kiedyś coś na lepsze w życiu zmieni się...
Wszystko zmieni się...
Niech wszystko zmieni się...
Nie wszystko zmieni się...
Nic nie zmieni się...
Przestań do mnie mówić, że
Wszystko będzie dobrze...
Przestań do mnie mówić, że
Kiedyś wszystko zmieni się...
Przestań do mnie mówić, że
Nic nie da zrobić się...
Przestań do mnie mówić, że
Postarasz się...
skomentuj (10)
Chciałbym choć raz jeszcze
Spojrzeć w twoje oczy
I jak stalowe kleszcze
Zacisnąć ci ręce na szyki
Poczuć Twój strach
Upajać się nim
Chcę zakończyć Twoje życie
Tak marne i trywialne
Chcę zabić cię za to
Wszystko, co się stało,
Co zrobiłaś, co mówiłaś
Za to, co się nie stało,
Za to, co nie zostało powiedziane
Wyssałaś ze mnie wszystko
Wszystko, co najlepsze
Co najpiękniejsze we mnie było
Teraz jestem pustą skorupą
Cieniem człowieka
Myślącym wyłącznie
O twojej śmierci
Nic cię nie uchroni
Nie masz szans
Takim mnie stworzyłaś
Teraz odpowiesz za to
Zginiesz plugawa szmato
Zniszczyłaś wszystko
Wszystko, co ceniłem, co kochałem,
Co lubiłem
Wszystko, co znałem,
Co tobie dałem,
Co drogie mi było,
Życie mi odbiło,
Życie spędzone przy twym boku,
Teraz tak zatruty,
Tak zmęczony
Stoję w kałuży twej krwi spełniony
Oczy twoje martwe
Nie zobaczą już niczego
Twoje usta smaku nie poczują
Nie wypowiedzą ani jednego słowa
Twoje dłonie gładkie
Nie drgną już nigdy
Zabiłem cię
Już cię nie ma
Nie zranisz mnie już nigdy
Nie zranisz już nikogo…
Ze stu różnych słów
Wybiorę te najpiękniejsze
By pokazać nimi
Co w życiu najważniejsze
Tym wszystkim, co nie doceniają
Tego, że przy sobie mogą być,
Kochać, dotykać, patrzeć
I razem żyć...
Dwa serca,
co uczuć swych nie kryją
Złączyła ze sobąNajpiękniejsza miłość.
Dwa serca,
Co z wdzięcznością przyjęły w darze
Być z sobą nie co dzień,
Ale tylko czasem
I pośród natłoku problemów
i codziennych zdarzeń
Nie chcą rezygnować
Ze swych wspólnych marzeń.
Mimo, że nie mogę
Widzieć Cię codziennie,
Mimo, że przez czas długi
Tak cierpię i tęsknię,
To chwile spędzone z Tobą
Piękniejsze są od tych,
Które upływają
Podczas tęsknoty.
Bo wiem, że warto...
Bo wiem, że dam radę...
Bo wiem, że szczęście
Wkrótce będzie nam dane.
Uwielbiam, gdy na mnie patrzysz...
Gdy Twoje piękne oczy przeszywa promień radości...
Uwielbiam, gdy do mnie mówisz,
Bo słowa Twoje płyną prosto z serca...
Uwielbiam, gdy mnie dotykasz,
Bo ciało Twoje delikatne jest jak aksamit...
Uwielbiam, gdy mnie całujesz,
Bo z ust Twoich płynie sama słodycz...
Uwielbiam, gdy o mnie myślisz,
Bo słyszę te myśli gdzieś w głębi duszy.
Uwielbiam, gdy się złościsz,
Bo wtedy wiem, że zrobiłem coś nie tak.
Uwielbiam Cię przepraszać,
Bo cieszę się, gdy mi wybaczasz.
Uwielbiam Cię kochać,
Bo miło jest kochać kogoś, kto mnie kocha.
Uwielbiam Cię... tak po prostu.
A tym, którzy tego nie rozumieją,
Albo szukają w tym jakiegoś podstępu...
Trzymajcie się :)
skomentuj (4)
Są wszędzie...
Przemykają się gdzieś pośród nas
Niezauważeni
Bo nie chcą by zobaczył ich świat
Żyją z boku
Chowają w dłoniach swoje twarze
Ze łzami w oczach
Pragną spełnienia własnych marzeń
Spróbuj choć raz spojrzeć w twarze brzydkich dzieci
I zrozumieć ich wielką wewnętrzną tragedię
Czy wiesz, jak to jest bać się jutra?
Czy może myślisz, że ich strach to tylko brednie?
Zapłakane
Patrzą na otaczające je twarze
Roześmiane
A w ich maleńkich dziecięcych sercach
Tworzy się
Kolejna wielka rana, z której
Leci krew
I która nigdy nie zagoi się...
Kolejny raz spoglądasz w twarze brzydkich dzieci
By zrozumieć ich wielką tragedię
Jednak nie masz pojęcia jak to jest bać się jutra
I smutków, które z ludzmi przyniesie nowy dzień...
Spójrz choć raz w twarze brzydkich dzieci
I pozwól im zapomnieć o żalu
Do świata, który na każdym kroku głęboko rani je
One też, tak jak Ty, chcą szczęśliwe być.
One też, tak jak Ty, chcą normalnie żyć.
One też, tak jak Ty... mają serca...
skomentuj (7)
